Het is weer november. De pepernoten liggen al maanden in de winkels, de chocoladeletters vliegen over de toonbank en duizenden kinderen tellen de dagen af totdat Sinterklaas weer voet aan wal zet. Een prachtig kinderfeest, zou je denken. Maar nee hoor. Ook in 2026 moeten sommige volwassenen het weer verpesten met hun eindeloze gezeur over de kleur van Piet.

Ik word er werkelijk doodmoe van.

Want laten we wel wezen: hoeveel kinderen liggen er ’s nachts wakker omdat Piet niet meer pikzwart is? Hoeveel kleuters maken zich druk over een roetveeg, een paarse muts of een groen geschminkt gezicht? Precies. Die willen weten wanneer Sinterklaas komt, of ze hun schoen mogen zetten en vooral of er genoeg pepernoten en cadeautjes zijn.

Maar papa en mama? Die moeten weer een principiële strijd voeren. Op Facebook, in de buurtapp, bij de intocht en desnoods op het schoolplein. Alsof het voortbestaan van de westerse beschaving afhangt van de hoeveelheid zwarte schmink op een gezicht.

Het kinderfeest is niet van jullie

Ik heb nieuws voor al die volwassenen die ieder jaar opnieuw hun gelijk moeten halen: Sinterklaas is in de eerste plaats een feest voor kinderen. Niet voor jullie politieke overtuigingen, niet voor jullie nostalgische herinneringen en al helemaal niet voor jullie behoefte om overal ruzie over te maken.

Ja, vroeger zag Piet er anders uit. Vroeger reden we ook zonder autogordel, rookten mensen in de trein en hadden we thuis een televisie met drie zenders. De wereld verandert. Tradities veranderen mee. Daar gaat werkelijk niemand dood aan.

Tegenwoordig zien we roetveegpieten en Pieten in allerlei verschijningsvormen. En weet je wat het mooie is? Sinterklaas komt nog steeds. Zijn stoomboot vaart nog steeds. De schoenen worden nog steeds gevuld en op pakjesavond liggen er nog steeds cadeautjes.

Wat is er dan precies kapotgemaakt?

Kinderen leren het gezeur van hun ouders

Ik durf zelfs te stellen dat veel kinderen pas een probleem met de kleur van Piet krijgen wanneer hun ouders hun dat probleem aanpraten.

Een kind van vier ziet een vrolijke Piet met een zak pepernoten. Een volwassene ziet een maatschappelijk debat, een verloren traditie of een aanleiding om zich beledigd te voelen.

En vervolgens wordt dat kind meegesleurd in een discussie waar het helemaal niets mee te maken wil hebben.

Natuurlijk begrijp ik dat volwassenen verschillende opvattingen hebben. De geschiedenis van Zwarte Piet verdient een serieus gesprek en mensen mogen daar kritisch over zijn. Maar dat gesprek kun je voeren zonder iedere intocht te veranderen in een loopgravenoorlog.

Want wat onthoudt een kind uiteindelijk? Die prachtige ontmoeting met Sinterklaas, of die boze vader die langs de route stond te schreeuwen?

Gun kinderen hun onbezorgde jeugd

Ik zou al die ouders daarom één ding willen vragen: kijk eens naar het gezicht van je kind wanneer Sinterklaas verschijnt.

Zie die spanning. Die verwondering. Dat ongelooflijke geluk wanneer een Piet even zwaait of een handje pepernoten geeft.

Dát is het sinterklaasfeest.

Niet jullie eindeloze discussies. Niet het gejank op sociale media. Niet de behoefte om koste wat kost gelijk te krijgen.

Kinderen worden al vroeg genoeg geconfronteerd met de ellende van volwassenen. Met oorlogen, politieke ruzies, maatschappelijke tegenstellingen en een wereld waarin iedereen voortdurend boos op elkaar lijkt.

Laat Sinterklaas dan alsjeblieft een paar weken gewoon Sinterklaas zijn.

Dus beste ouders: stop met dat eeuwige klagen, laat die kleurendiscussie eens rusten en maak er voor jullie kinderen een onvergetelijk feest van.

En mocht je toch weer de behoefte voelen om ruzie te maken over de kleur van Piet, stel jezelf dan één vraag.

Voor wie vieren we dit feest eigenlijk?

Precies.

En geef die kinderen nu maar gewoon hun pepernoten.

Henk Prins
Meer van mij op hbpmedia.nl